| MAŁA VYSOKA (Słowacja) trasa trudna, polanki, las, jeziora, ślisko, skałki, wspinaczka, łańcuchy, ekspozycja, mnóstwo podejścia pod górę |
| (10 godzin 5 minut + odpoczynki) |
| Tatrzańska Polanka - (zielony) Niżny Wielicki Ogród 125 minut Niżny Wielicki Ogród - (zielony) (obok Długiego Stawu) Polski Grzebień 120 minut Polski Grzebień - (żółty) Mała Vysoka 60 minut Mała Vysoka - (żółty) Polski Grzebień 35 minut Polski Grzebień - (niebieski) (Doliną Białej Wody) Łysa Polana 265 minut |
| SPRAWOZDANIE I FOTKI Z WYCIECZKI |
 |
| Dzisiaj podziwialiśmy piękno Słowackich Tatr. Mała Vysoka – cóż za ujmująca nazwa! |
 |
Po przekroczeniu Łysej Polany przyjechaliśmy do słowackiej wioski o wdzięcznej nazwie Tatrzańska Polanka. Otaczały nas rozległe łąki, z których wybijały się fioletowe kwiaty. Co bardzo charakterystyczne – brak lasów reglowych – z płaskiego terenu od razu wyrastały skalne olbrzymy. |
| Po godzinnym spacerku byliśmy już w Niżnym Wielickim Ogrodzie, gdzie przyroda zachwycała swoją dzikością, spokojem i bujnością. Po polskiej stronie Tatr nie dostrzegłam spokojnie skaczącej żaby, a tutaj było ich mnóstwo. Przyroda żyła, a człowiek był jej gościem. |  |
 |
W bufeciku przy Wielkim Wielickim Stawie Grabarz zaryzykował i zamówił „hranolki”, nie wiedząc co to jest. Jak się okazało były to najzwyklejsze frytki  Romuś konspiracyjnie jadł kanapkę udając, że nie widzi zakazu konsumowania własnych posiłków. |
| Świetna kondycja każdego uczestnika sprawiła, że cały czas szliśmy w jednej grupie i nikt nie zostawał daleko w tyle. Szło się wspaniale, a widoki piękne i rozległe. Po lewej cały czas przemawiał do nas Gerlach wynurzając się znad Wielickiego Kotła. |  |
 |
Moim zdaniem droga przypominała trasę przez Dolinę Pięciu Stawów Polskich, choć Długi Staw Wielicki, obok którego sobie chwilkę postaliśmy, nie był nic a nic podobny do któregoś z polskich braci |
| Wielicki Kocioł szczelnie oddzielony od promieni słonecznych przez ponury masyw Gerlacha, niczym zamrażalnik zachował jeszcze wielkie śnieżne połacie. |  |
 |
Zaczęły się łańcuchy. W ochronnych rękawiczkach żwawo wspinaliśmy się na skalne półki. Doszliśmy do Polskiego Grzebienia. Śmieszna sprawa z tym miejscem  |
| Wielu Polaków tu wypoczywało Odsapnęliśmy chwilę i sprawdziliśmy swoje położenie na mapach. |
 |
 |
Wyruszyliśmy, by wspiąć się jeszcze wyżej na Małą Vysoką. |
Odwróciliśmy się na chwilkę plecami do Rysów i grani Orlej Perci zamykającej horyzont, ale chyba nie wezmą nam tego za złe i ugoszczą kiedyś należycie  |
 |
 |
Droga nie była długa, lecz męcząca, więc zatrzymywaliśmy się co jakiś czas, przy okazji wpatrując się w kamieniste wierzchołki pobliskich i dalszych szczytów. |
| Mała a taka Vysoka opierała się o nasze plecy ociężale |
 |
 |
Odrobinę wytchnienia przynosiły nam wąskie półki, na których pozowaliśmy do zdjęć. |
| Przechadzka po piargowym usypisku była świetnym sprawdzianem dla równowagi ciała… i umysłu |
 |
 |
W niecałą godzinkę osiągnęliśmy wierzchołek Małej Vysokiej. Za nami wyniosłe szczyty Lodowego i Łomnicy. |
| Wyłaniające się na horyzoncie piramidki Tatr Bielskich przypominały nam jak daleko od Murzasichla zawędrowaliśmy. |  |
 |
Sławkowski ze Staroleśnym prześcigali się, który pierwszy, by popatrzeć sobie na popapranych zdobywców |
| Zza Gerlacha rozpoczęły wędrówkę w naszą stronę jakieś podejrzane chmury, które już wkrótce miały odegrać ważną rolę nad pewnym stawem ;p |
 |
 |
Zbierało się na deszcz, więc nie mogliśmy siedzieć tam długo. Bardzo ostrożnie zeszliśmy do Polskiego Grzebienia. |
| Uderzyło chłodem od Zmarzłego Stawu Wielickiego! Czy widzicie ten lód? Mamy lipiec |
 |
 |
Pięknie prezentowały się Rysy od południowej strony ze stanowiska na Litworowej Przehybie. |
| Nad Litworowym Stawem trzask pioruna, porównywalny do huku miliona rozdartych prześcieradeł, odbił się echem od granitowych ścian i postawił nas na równe nogi, zakłócając sielankowy odpoczynek. |
 |
 |
Dolinka Litworowa zapadała się głęboko do podnóży kamiennych kolosów. |
| Na Polanie pod Wysoką dotarło do nas dopiero na jak potężnym skalnym gmachu staliśmy kilkadziesiąt minut temu. |  |
 |
Dolina Białej Wody… najpiękniejsza i najbajeczniejsza we wszechświecie! Musimy tu koniecznie wrócić zimą, aby obejrzeć ją w śnieżnych strojach. Dolina powiodła nas prosto do przejścia granicznego na Łysej Polanie |
| Słowackie impresje zachęciły nas do planowania dalszych tras po południowej stronie Tatr. Mamy już nowe pomysły autor: Pszczoła |
| Tatry, 12 lipca 2008r |
