| GĘSIA SZYJA - MAŁA BUCZYNOWA TURNIA - WIELKI KOPIENIEC trasa trudna i bardzo długa, ślisko, skałki, wspinaczka, ruchomy piarg, ekspozycja, mnóstwo podejścia pod górę |
| (13 godzin + odpoczynki) |
| Palenica Białczańska - (niebieski) Rusinowa Polana 105 minut Rusinowa Polana - (zielony) (przez Gęsią Szyję) Rówień Waksmundzka 60 minut Rówień Waksmundzka - (zielony) Komory 75 minut Komory - (czarny/żółty) (obok Czerwonego Stawu) Krzyżne 135 minut Krzyżne - (czerwony) Mała Buczynowa Turnia 20 minut Mała Buczynowa Turnia - (czerwony/żółty) (przez Dolinę Pańszczyca) schronisko Murowaniec 140 minut schronisko Murowaniec - (niebieski/zielony) Nosalowa Przełęcz 100 minut Nosalowa Przełęcz - (żółty/zielony) (przez Polanę Olczyską) Wielki Kopieniec 85 minut Wielki Kopieniec - (zielony) Toporowa Cyrhla 60 minut |
| SPRAWOZDANIE I FOTKI Z WYCIECZKI |
 |
| Popaprańcy – grupa wspaniałych przyjaciół połączonych jedną pasją, którą pobudził jeden człowiek. Nie jesteśmy herosami – każdy z nas ma swoje lęki. Na naszych wycieczkach nigdy nie można się spodziewać, co będzie się dziać. Tak było i tym razem. Trzeciego lipca Gęsia Szyja miała być celem naszej wyprawy. Początek w Palenicy Białczańskiej. Tam zaczyna się także droga ku Morskiemu Oku. W Palenicy ujrzeliśmy wielu pseudo-turystów, którzy uważają, że jeśli w bryczce dojadą do Morskiego będą „Panami Świata”. Ale my nie przejmujemy się takimi ludźmi. Ruszyliśmy w drogę. |
 |
Kusiło nas, aby wejść do bacówki i skosztować świeżutkich oscypków, ale po zeszłorocznych sensacjach żołądkowych daliśmy sobie spokój  |
Na Rusinowej Polanie miałem wypełnić moje karne zadanie. Musiałem wymienić trzy szczyty widoczne z Polany. Najłatwiej dało się zauważyć znajdujące się z lewej strony: Murań, Nowy i Hawrań. Jedynie Gerlach tonął w chmurach  |
 |
| Gdy dotarliśmy do Równi Waksmundzkiej Paweł postanowił podejść do Komór i sprawdzić jak wygląda trasa na Przełęcz Krzyżne. Zielony szlak zaskoczył nas wieloma niespodziankami, przeplatał się z Potokiem Pańszczyckim. Po przejściu na czarny szlak zatrzymaliśmy się w Komorach. W czasie postoju, zauroczone naszym zapachem muszki, nie dawały nam spożyć posiłków. Brzuchy pełne, więc można było iść dalej. |
 |
Po krótkim czasie doszliśmy do teoretycznego celu naszej wycieczki – na Gęsią Szyję. Delikatne wzniesienie, z którego rysuje się piękny widok na Wołoszyn i Koszystą. |
| Dolina Pańszczyca, urocza a jednocześnie mroczna… Jeszcze tutaj nie wiedzieliśmy co nas czeka… |
 |
 |
Dotarliśmy do pięknej połaci śniegu, gdzie zrobiliśmy kilka zdjęć. Pierwszy raz w życiu widziałem śnieg na początku lipca. Jednak nie był on tak przyjemny, jak w zimie. Zbity, śliski, brudny. W owej chwili plan był jeden – sprawdzić szlak na Przełęcz Krzyżne. Taką informację Paweł przekazał Wojtkowi. Weszliśmy na szlak żółty, gdzie pięknie emanowały: Granaty, Żółta Turnia, obie Buczynowe Turnie. Powoli wyłaniało się Krzyżne. |
| Szlak prowadził po kamieniach, piął się pod górę wąskimi i stromymi krawędziami. Tym razem przechodziłem bezproblemowo z lekką pomocą Pawła i Wikinga. Widzieliśmy, że z każdą chwilą byliśmy bliżej Przełęczy. Wtedy nastąpiło pytanie od kogoś z Popaprańców: -”Paweł, czy idziemy na Krzyżne?”- Odpowiedzi nie było, ale i tak wiedzieliśmy, że tam wejdziemy. Widoki były coraz piękniejsze mimo niesprzyjającej aury. Jednak jeszcze nie wiedzieliśmy jakie piękno ujrzymy na przełęczy. |
 |
 |
Osiągnęliśmy Przełęcz Krzyżne i szczęki nam opadły z zachwytu. Dolina Pięciu Stawów Polskich, Wodospad Siklawa, Tatry Bielskie i Wysokie pokazywały nam swój cały urok. |
| Ej, ale co jest? Paweł poszedł dalej, a przecież na Krzyżnem mieliśmy skończyć naszą wycieczkę. Weszliśmy na czerwony szlak, czyli Orlą Perć. Powoli w mych oczach budził się strach. W niektórych miejscach występowały niebezpieczne przepaście, później kamienie, których osobiście nienawidzę. Idąc po takiej drodze mam wrażenie, że zaraz omsknie mi się noga. Lecz i tym razem pomagał mi Wiking. Chyba czas jednak się zatrzymać. |
 |
 |
Na Małej Buczynowej Turni skończyła się nasza przygoda z Orlą Percią. Nogi trzęsły mi się jak galaretki ze strachu i zmęczenia. Spotkaliśmy turystę z Rzeszowa. Bardzo sympatyczny człowiek, w którym osobiście dostrzegłem popaprańca. Poprosił mnie o zrobienie zdjęcia. Obawiałem się, że aparat może wyślizgnąć mi się z rąk, muszę przyznać, że bałem wykonać jakikolwiek ruch. Widoki były jeszcze piękniejsze, jak na Krzyżnem. |
| No cóż… kiedyś trzeba wrócić. Tym razem w roli mojego asystenta wystąpił Grabarz. Muszę przyznać, że wejść to żaden wyczyn, z kolei zejście jest bardzo nieprzyjemne. Udało się, wróciliśmy na Krzyżne. Paweł zadzwonił do Zosi (naszej gospodyni), że możemy wrócić do ośrodka bardzo późno. Teraz pozostało zejść z Przełęczy. Jednak w naszych głowach rysował się kolejny szczyt do zdobycia. Na sam koniec naszej przygody mieliśmy odwiedzić Wielki Kopieniec. |
| Lecz do tego szczytu jeszcze długa droga. Na kawałku z Przełęczy do Komór postanowiłem wrócić do mojej starej taktyki schodzenia – będąc w pozycji siedzącej próbowałem ześlizgiwać się z nieprzyjemnych kamiennych stropów. Taktyka ta posiada moją pionierską nazwę – dupną. Wróciliśmy do Doliny Pańszczyca i do Komór. Tutaj nasza droga się trochę zmieniła. |
 |
 |
Żółtym szlakiem przez Dubrawiska i Gąsienicowy Las skierowaliśmy się do Murowańca. |
W końcu mogłem coś wszamać. Dużo ludzi w schronisku to tutaj norma. Trochę czekania i można było już zjeść wymarzone pierogi ruskie z cebulką  Hala Gąsienicowa powoli kładła się do snu… |
 |
 |
|
| Z Nosalowej Przełęczy już niedaleko do Kopieńca, jednak było już trochę późno i robiło się coraz ciemniej. |
| Dwie godziny od wyjścia z Murowańca całkiem sami dotarliśmy na szczyt Wielkiego Kopieńca. |  |
| W całkowitej ciemnicy doszliśmy do Toporowej Cyrhli. O godzinie 23 byliśmy pod ośrodkiem. I tutaj zaskoczenie, gdy Paweł powiedział ile kilometrów zrobiliśmy. Z początku niedowierzanie. Nowy rekord!! Wszyscy sobie dziękowali za wyjątkowo popapraną wycieczkę! Ta wyprawa pokazała mi, że spokojnie mogę pokonać strach i bez oporu wejść na czekającą już Świnicę, ale o tej wycieczce napisze Wikuś autor: Marcinek |
| Tatry, 6 lipca 2008r |
Mała Buczynowa Turnia
